Je baby laten huilen, ja of nee?

13 april 2016 | Categorie: Persoonlijke posts

Een paar dagen geleden werd ik voor de zoveelste keer geraakt door een Facebookbericht dat ik voorbij zag komen. Misschien hebben jullie het berichtje op mijn Facebookpagina ook wel gezien, ik moest het wel delen. Het ging aanvankelijk om een foto die was gemaakt door een Amerikaanse man die zijn vrouw aantrof in het ledikantje van hun kind. De reden waarom de vrouw bij haar huilende baby was gaan liggen raakte me diep. Het stel had een verhaal van een zendeling gehoord die een weeshuis in Uganda had bezocht. Daar trof hij honderd bedjes aan met baby’s erin en geen enkel kind dat huilde. Toen de zendeling aan het personeel vroeg waarom het zo stil was, was het antwoord: “Na een paar dagen onafgebroken gehuil, stoppen de baby’s uiteindelijk als ze beseffen dat er niemand naar ze toekomt om ze te troosten.” De tranen sprongen in mijn ogen toen ik dit las. De gedachte alleen al. Al die kindjes die daar maar uren achtereen alleen liggen. Niemand die naar ze omkijkt.

Geen huilende baby’s voor mij!

Terug naar mijn eigen baby’s, want daar moest ik natuurlijk meteen aan denken. Voor zover ik me kan herinneren heb ik ze nooit bewust laten huilen. Dat was ook nooit echt nodig. Baby nummer één droeg ik sowieso altijd bij me. Ik schreef er eerder al een blog over. Door haar korte hazenslaapjes liet ik haar overdag vaak in mijn armen slapen, zodat we wat langer sliep. Dat kon toen nog. Ik had nog geen ander kind om te verzorgen en had zeeën van tijd tijdens mijn verlof. ’s Avonds legde ik haar in haar eigen bedje en dan aaide ik net zo lang over haar hoofdje totdat ze in slaap viel. Op mijn tenen en met ingehouden adem sloop ik haar kamer weer uit. Bij het minste geringste kraakje van de vloer werd ze weer wakker. Als we nu terugdenken aan die tijd moeten we hard lachen. ‘Wat waren we GEK!’

Ook baby twee en drie huilden bijna nooit. Ik ontdekte al gauw de draagdoek en vond het heerlijk om mijn baby’s tegen me aan te hebben. Ze vonden het allebei heerlijk als ik hen ingebakerd in hun bedje legde. Ze legden dan meteen hun hoofdje opzij en deden hun oogjes dicht. Tevreden baby’s. Natuurlijk, met een dreumes (en later een peuter én dreumes) in huis moesten ze ook wel eens wachten (en dus ook huilen), maar zodra ik mijn handen vrij had, pakte ik mijn baby’s troostend op.

baby laten huilen

Ik houd gewoon niet van huilende baby’s. Als ik nu ergens zo’n krakend babyhuiltje hoor wil ik het troosten, oppakken. Geef maar aan mij! Ik geloof er zelf ook heilig in dat het laten huilen van een (pasgeboren) baby niet goed is. Stel je maar eens voor. Je kunt nog niet praten. Het enige dat je kunt doen om iets duidelijk te maken is huilen. Misschien zit er een boer dwars, rammel je van de honger, heb je het veel te koud of juist te warm. Wat doe je dan? Precies: huilen! En stel je dan eens voor dat er niemand naar je toekomt om te kijken wat er met je aan de hand is. Je wordt genegeerd. Hoe zou jij je voelen?

Je baby laten huilen, ja of nee?

Er zijn ouders die van mening zijn dat het laten huilen van een baby prima is. Ouders die hun baby bewust laten huilen omdat ze denken dat hun kind op die manier prikkels verwerkt. Of ze leren hun kindje zelf inslapen door het te laten huilen. Soms wel een uur of twee achter elkaar. Ik ken die verhalen. In mijn ogen is zo’n situatie niet veel anders als die in het weeshuis in Uganda. Als je maar lang genoeg negeert houdt je baby vanzelf op met huilen. Knap hè, mijn baby heeft zelf geleerd om in te slapen! Maar is dat wel knap of gewoon heel erg zielig?

Ik ben heel benieuwd wat jullie hiervan vinden? Je baby laten huilen, ja of nee? 

Facebook reacties

Vorige post Volgende post

7 reacties

  • Reply haia 13 april 2016

    Had het ook gezien. Het is verschrikkelijk, laat m’n kindje nooit huilen. Stel je voor dat je daar moed werken, wie doet er nu zo iets. Hoe lang liggen ze daar niet te huilen? Heel verdrietig wordt je er van. En dat is waarschijnlijk nog niet alles hoe ze daar omgaan met weeskindjes enzo.

    • Reply Marjolein 15 april 2016

      Ik zou dat echt niet kunnen hoor, ergens werken waar baby’s niet getroost (mogen) worden :-(

  • Reply Jacqueline 13 april 2016

    Was het niet Emmy Pikler die wat heeft geschreven over baby’s wel of niet laten huilen?

    Zelf denk ik dat het belangrijk is dat je luistert naar je kind en probeert te ontdekken waarom hij of zij huilt. Niet meteen bij het eerste snikje oppakken, maar dan afstemmen op wat je kind nodig heeft. Soms is je stem al genoeg en soms zit er iets dwars waar wat aan gedaan moet worden.

    Ik herken ook wel het verschil tussen het eerste en tweede kind. ;-)
    Jacqueline onlangs geplaatst…Dansjurk en -top gemaaktMy Profile

    • Reply Marjolein 15 april 2016

      Ja dat zou kunnen. Er zijn veel die er wat over geschreven hebben….

      • Reply Jacqueline 15 april 2016

        Die zijn vast ook vaak geïnspireerd door Emmi Pikler (had het in mijn eerste reactie verkeerd geschreven), ze is best een bekende pedagoog op dat gebied. De moeite waard om er eens wat over te lezen als je geïnteresseerd bent in dat onderwerp!

  • Reply Wilmaaa 15 april 2016

    Ik vind dat zo zielig! Ik kan Yarah dus ook echt niet laten huilen. Ik wil dan gewoon naar haar toe en even knuffelen!
    Wilmaaa onlangs geplaatst…En toen vond Yarah eendjes niet meer leukMy Profile

    • Reply Marjolein 15 april 2016

      Ja, dat had ik dus ook!

    Laat een reactie achter

    CommentLuv badge