Samen slapen in één bed, doen of niet?

27 maart 2016 | Categorie: Opvoeding & ontwikkeling

Met je baby of peuter samen slapen? Elke moeder weet dat het wordt afgeraden om samen met je baby in één bed te slapen. Je baby kan het te warm krijgen, tussen matrassen bekneld raken, uit bed vallen of zijn gezichtje tegen de kussens aandrukken.

Samen slapen met je baby, gevaarlijk?

Ik weet nog goed dat mijn eerste baby net geboren was. Vanwege een keizersnede moest ik een paar dagen in het ziekenhuis blijven. Om de drie uur drukte een verpleegster mijn baby in mijn armen voor een rondje borstvoeding. Wie borstvoeding geeft of heeft gegeven weet dat er een slaperig hormoontje vrijkomt als je baby aan het drinken is. Het gebeurde me regelmatig dat ik mijn ogen tijdens een nachtvoeding niet open kon houden. De verpleegster kwam dan angstvallig mijn kamer binnen en drukte me op het hart dat ik nooit met mijn baby mocht slapen. Veel te gevaarlijk!

Eenmaal thuis legde ik haar keurig in haar eigen wiegje naast mijn bed. Overdag sliep ze kleine hazenslaapjes. Al na een half uurtje werd ze vaak weer wakker. Doodvermoeiend vond ik dat. Ik kwam er al snel achter dat ze wel een lange ruk maakte als ze in mijn armen lag. Wat doe je dan als nieuwbakken moeder? Je raadt het al. Ik durfde het niet aan om haar in mijn bed te nemen, dus nam ik haar in mijn armen en lag ik languit op de bank. Soms wel twee uur lang. Genieten vond ik dat.

samen slapen

Niet elk kind wil samen slapen

En toen kwam mijn tweede baby. Ik had al een dreumes rondlopen en kon mijn pasgeboren baby dus niet altijd bij me nemen. Maar deze baby was een heel ander kind. Als ik ’s avonds (als de oudste in bed lag) lekker wilde genieten van ons momentje samen op de bank, krijste zij het uit. Lange tijd dacht ik dat ze last had van buikkrampjes, maar ze wilde gewoon naar haar eigen bed! Rust, stilte, geen licht, geen prikkels. Ik ontdekte in die tijd ook het ‘ouderwetse’ inbakeren, iets dat deze schat heerlijk vond. En dit meisje sliep wél uren aaneen.
Zo af en toe probeerde ik haar tussen de middag bij me in bed te nemen (de oudste was dan naar de crèche), maar dan kon ze de slaap niet vatten. Legde ik haar weer ingebakerd in haar eigen wiegje, dan viel ze als een blok in slaap.

samen slapen

De co-sleeper: veilig samen slapen!

Toen kwam nummer drie. Een jongen. Weer compleet anders. Dat jongens échte mama-kindjes zijn, bleek al snel. Wederom een keizersnede en weer een aantal dagen in het ziekenhuis. Na de avondvoeding legde ik hem zelf netjes weer terug in zijn bakje. Maar daarna bleef hij telkens onrustig ‘klagen’. De verpleegsters kwamen weinig kijken (waarschijnlijk omdat ze dachten ‘die kan het ondertussen wel’) en dus besloot ik die eerste nacht mijn kleine ventje bij me in bed te nemen. Ik was wel een beetje angstig. Zo’n klein baby’tje bij me in bed. Wat als ik op hem ga liggen? Ik maakte een speciaal nestje voor hem aan de zijkant van mijn matras. Door de spijlen van het ziekenhuisbed kon hij er niet uit vallen. Ik legde een dekentje over hem heen en zorgde ervoor dat ik zelf strak in de dekens gewikkeld was zodat ik ze niet per ongeluk over hem heen zou trekken. Ik genoot enorm en mijn baby ook. Een serene rust. Elke nacht in het ziekenhuis sliep mijn ventje bij me in bed. De verpleegsters hebben het nooit geweten. Of ze lieten me mijn gang gaan, dat kan natuurlijk ook.

LEES OOK: HELP! MIJN PEUTER WORDT VEEL TE VROEG WAKKER!

Eenmaal thuis lag hij met mijn geleende co-sleeper wederom praktisch in mijn bed. Omdat de spijltjes van een co-sleeper aan een kant ontbreken, is het bedje een verlengde van je eigen bed. Heeft je baby honger, dan hoef je niet uit bed te stappen. Je kunt lekker je hand op je baby leggen. Had ik die co-sleeper maar eerder ontdekt! Veilig samen slapen.

samen slapen

Nu slapen mijn kinderen allemaal in hun eigen bed. Gelukkig, want zelf kan ik moeilijk slapen met een kind naast me. Ik heb het geluk dat mijn kinderen alle drie goede slapers zijn. De laatste weken is mijn jongste telg wel aan het kwakkelen. Door het hoesten wordt hij vaak vroeg wakker. Ik til hem uit zijn ledikant op en leg hem dan heerlijk bij me in bed. Zijn hand raakt mijn wang aan en hij doet zijn oogjes weer dicht. Hoe vroeg in de ochtend het ook is, ik geniet enorm van deze momentjes. Soms denk ik dan weer terug aan die eerste nacht samen in het ziekenhuis. Die kleine baby in dat grote ziekenhuisbed. Samen met mij in één bed.

samen slapen

Aan alle moeders die twijfelen over het samen slapen wil ik zeggen: volg je eigen gevoel. Elk kind is anders. Elk kind heeft andere behoeften. En jij als moeder ook. Natuurlijk moet je met een pasgeboren baby oppassen. In dat geval is de co-sleeper misschien ook een uitkomst voor jou!

Facebook reacties

Vorige post Volgende post

2 reacties

  • Reply Je baby laten huilen, ja of nee? - Blogbymar.com 13 april 2016

    […] ook nooit echt nodig. Baby nummer één droeg ik sowieso altijd bij me. Ik schreef er eerder al een blog over. Door haar korte hazenslaapjes liet ik haar overdag vaak in mijn armen slapen, zodat we wat […]

  • Reply Je kind wil niet slapen, en dan? - Blogbymar.com 18 april 2016

    […] LEES OOK: SAMEN SLAPEN IN EEN BED, DOEN OF NIET? […]

  • Laat een reactie achter

    CommentLuv badge