Hoeveel geduld heb jij met je kinderen?

7 januari 2016 | Categorie: Opvoeding & ontwikkeling

Een ding is zeker, met kinderen moet je absoluut geduldig zijn. Dagelijks stellen kinderen je geduld op de proef. En zit geduld niet in het aard van je beestje, dan word je het vanzelf wel. Je moet wel. Een baby die alle tijd neemt om de borst of het flesje te drinken, net voordat je een afspraak hebt. Een dreumes die al wandelend bij elk huis naar binnen kijkt. Een peuter die per se zijn eigen schoenen wil strikken of een kleuter die nog 10 keer zijn bed uitkomt om nog ‘even’ iets te moeten. Kan jij in dit soort situaties je geduld goed bewaren? Heel veel anders kan je niet. Want met het verliezen van je geduld (lees: geïrriteerd raken of snibbig reageren) krijgt je die baby echt niet sneller aan het drinken of worden die veters beslist niet sneller gestrikt.

JE GEDULD WORDT MET KINDEREN VAAK OP DE PROEF GESTELD
Ik moet bekennen, dat ik het soms best lastig vind om geduldig te zijn, ook omdat het niet in mijn aard zit. Geen geduldig typetje dus. Voorbeeldje: het dagelijkse badritueel. Na het eten gaan we met z’n allen (3 kids + ik) naar boven. Het begint al bij de trap. Kind 1 gaat expres achterstevoren de trap op. “Hoe vaak heb ik nou gezegd dat ik dat gevaarlijk vind om achterstevoren de trap op te lopen?!” Ik hoor mezelf weer streng toespreken (zucht). Kind 2 treuzelt enorm, waardoor de rest van de ‘gang’ niet door kan lopen. “Doorlopen!” (zucht nog een keer). Kind 3 houdt zich niet aan de leuning vast. Met 2 jaar vind ik dat te gevaarlijk. Pfff… eer we boven zijn. Waarom niet gewoon normaal die trappen oplopen? Ik vind het irritant. Of ben ik gewoon te ongeduldig?

Eindelijk boven is het uitkleden en plassen. Ook dit ritueel duurt in mijn ogen een eeuwigheid. Ze willen eerst nog even dit, dan nog even dat. “Nee, die onderbroek vind ik niet leuheuk!” wordt op een zeurstem gemekkerd. Ze hebben wéér iets gevonden om tijd te rekken. Dan weer eens ruzie om wie het eerste naar de WC mag. En zitten ze eindelijk in bad, dan begint vaak het gepest. Nat spetteren, water over elkaars hoofd gooien, gekibbel over wie welke Barbie mag, wie als eerste uit bad mag, etc, etc. Mijn geduld wordt dagelijks op de proef gesteld. Ik moet vaak mijn ‘strenge stem’ opzetten, maar gezellig en leuk vind ik dat niet. Doe ik iets fout in de opvoeding? Ben ik misschien niet streng genoeg? Word ik getest? Of ben ik gewoon veel te ongeduldig omdat IK vind dat ze treuzelen?

TIP OM JE GEDULD TE BEWAREN: VERTRAGEN!
Op deze site las ik dat ongeduld vooral te maken heeft met verlangen. Hoe meer meer ik erover nadenk, hoe logischer het klinkt. Je wilt heel graag dat er iets gebeurt. Bijvoorbeeld dat je kind ophoudt met huilen. Of dat het badritueel soepel en eens een keertje zonder ruzie verloopt. Met deze verlangens is op zich niks mis. We zijn tenslotte ook maar een mens. Maar het is best balen als er geen einde lijkt te komen aan het gehuil of gemekker. Waarop je dan weer (te) ongeduldig reageert, omdat ze het vertikken te luisteren of zich tergend langzaam uitkleden.

Waar komt dat ongeduld toch vandaan? Coach Julia Arnscheidt stelt dat je mentaal al ‘in de toekomst verzeild bent geraakt”. In gedachten ben je al op het tijdstip aangekomen dat het ‘klaar, over en uit’ moet zijn, terwijl dat in werkelijkheid nog niet het geval is. De belangrijkste tip volgens haar is daarom: vertragen! En bewust zijn van het hier en nu! Niet in het ‘straks’ maar in het ‘hier en nu’ vind je het geduld. Aldus coach Julia.

Vertaald naar mijn geval betekent het dat ik dus te veel bezig met het verlangen dat het allemaal soepel verloopt, dat de kinderen lief met elkaar spelen en uit bad stappen als ik erom vraag, zichzelf aankleden en hun eigen tanden poetsen. In het hier en nu gebeurt dat echter helemaal niet volgens mijn ideaalvoorstelling. Gevolg: ongeduldig reageren. Het verlangen naar de voor mij ideale gang van zaken moet ik dus uitschakelen en accepteren dat de dingen nou eenmaal anders lopen met kinderen. Tijd is volgens mij daarin een van de belangrijkste factoren. Door meer tijd en ruimte voor het badritueel (of wandeling, boodschappen of het naar-bed-gaan-ritueel) uit te trekken creëer je automatisch meer rust. Voor je kinderen, maar ook voor jezelf. Klinkt logisch hè?!

Zeg eens eerlijk, hoeveel geduld heb jij met je kinderen?

Facebook reacties

Vorige post Volgende post

4 reacties

  • Reply Linda 8 januari 2016

    Hihi, het lijkt alsof je mijn avondritueel beschreven hebt. Heel herkenbaar, ik ben ook echt geen geduldig typetje…terwijl mijn zoontjes vaak álle tijd van de wereld hebben en vooral D. kan ontzettend treuzelen. Hier klikt het dus minstens 10x op een dag ‘opschieten’, ‘door eten’, enz.
    Vertragen…het klinkt logisch! Maar pfoe, haha, ik weet niet of me dat gaat lukken hoor. Haha zou wel fijn zijn als het lukt, dat maakt dit soort momenten volgens mij een stuk gezelliger…
    Linda onlangs geplaatst…{ Review } – My Studio GirlMy Profile

  • Reply Vlijtig Liesje 8 januari 2016

    Meestal ben ik vrij geduldig.

  • Reply Bianca 8 januari 2016

    Ik probeer me in soortgelijke situaties vaak te bedenken hoe belangrijk iets nou daadwerkelijk is. Vaak bedenk ik me dan dat ik me druk maak om niks en dat er geen man overboord is als het wat llanger duurt. Over het algemeen ben ik best wel geduldig.
    Bianca onlangs geplaatst…Peuterlogica; hoe ik weer eens verbaasd werdMy Profile

    • Reply Marjolein 10 januari 2016

      Ook een goede inderdaad om gewoon op die manier ernaar te kijken!

    Laat een reactie achter

    CommentLuv badge