Fiene is geboren!

19 juli 2011 | Categorie: Persoonlijke posts

Het is dinsdag 19 juli 2011. Floortje is naar de crèche en Olivier en ik gaan naar de Bijenkorf. Ben nu 39 weken en 3 dagen zwanger en echt grote uitstapjes kan ik niet meer maken. De Bijenkorf is net te doen. Rond de klok van 12.00 uur zijn we daar. Het is uitverkoop en Olivier kan wel wat nieuwe kleding gebruiken, dus kijken we wat rond. Opeens voel ik een kramp en ga dus even zitten. Hé, dat voelt wel anders dan de oefenweeën die ik al een paar weken heb. Een paar minuten later voel ik er weer eentje opkomen. Als ik binnen 10 minuten er een paar heb gehad, zeg ik tegen Olivier dat het wel eens begonnen kan zijn.

Olivier heeft inmiddels een vest en een trui gevonden en we rekenen af. De rij is lang, maar gelukkig worden we voorgelaten. In de auto gaat Olivier de weeën timen. Ze komen al om de 2 minuten! Thuis belt Olivier met het ziekenhuis, we mogen direct komen. De laatste paar spulletjes in het koffertje en we gaan. In het ziekenhuis legt een verpleegkundige me aan het CTG om de hartregistratie van de baby en de sterkte van de weeën te registreren. Al heel snel komen de weeën om de minuut. Ze zijn pijnlijk en houden lang aan, soms wel 2 minuten. Heb geen zin om rond te lopen en wil alleen maar liggen. Een arts-assistent toucheert me en voelt of ik al ontsluiting heb. De baarmoedermond is verstreken maar nog gekanteld en dus kan ze niet goed voelen of ik al ontsluiting heb. Ze kijkt het nog even aan. Ondertussen worden de weeën steeds heftiger. Bij de volgende controle blijk ik al 4 centimeter te hebben, dat schiet dus op.

In het geboorteplan hebben we een aantal afspraken gemaakt, o.a. over pijnstilling. De weeënstorm is zo heftig dat ik om een ruggenprik vraag. Tegen de tijd dat de anesthesist er is (wat voor m’n gevoel erg lang duurt) blijk ik al 8 centimeter te hebben. Desondanks (normaal gesproken wordt er geen ruggenprik meer gezet bij 8 centimeter) wordt de prik toch gezet. Daar ik hoop op een enorme verlichting, blijft de pijn maar aanhouden. De arts controleert met ijs of ik verdoofd ben, maar op de plek waar ik het meeste pijn heb (de onderkant), voel ik geen verlichting. Ik weet zeker dat de prik er niet goed inzit, maar de arts zegt dat hij niets voor me kan betekenen. Gelukkig word ik nog wel aangesloten op een morfinepomp. Die neemt de pijn niet weg, maar zorgt er wel voor dat ik tussen de weeën door lekker stoned ben.

Ik voel een soort van persdrang opkomen. Ik pers zachtjes met elke wee mee. Arts-assistentes controleren wederom mijn ontsluiting (inmiddels 10 centimeter), maar het hoofdje is nog niet goed ingedaald en dus mag ik alleen op de top van mijn wee een klein beetje meepersen. Later komt een gynaecoloog me nog een keer toucheren en breekt hij mijn vliezen. De baby heeft in het vruchtwater gepoept. Het hartfilmpje van de baby is echter zo stabiel dat er geen haast is. Ik krijg nu toestemming om mee te persen. De morfinepomp wordt helaas gelijk uitgezet.

Met het ziekenhuis is afgesproken dat ik maximaal een half uur ga persen. Dit gezien de niet vorderende indaling van Floortje destijds. De 30 minuten persen halen helaas niets uit en dus wordt het wederom een keizersnede. Het duurt nog allemaal erg lang voordat ik naar de OK gereden wordt. Alles moet natuurlijk in gereedheid worden gebracht. In een kamer naast de OK krijg ik via de epiduraal een nieuwe pijnstilling toegediend, maar ook deze werkt niet. De arts wil nog even afwachten of de pijnstilling toch z’n werk gaat doen, maar ik weet zelf al dat het niets gaat uithalen. Ondertussen blijven de weeën maar komen. Als mijn buik met jodium is ingesmeerd, het doek is opgehangen en alle andere voorbereidingen zijn getroffen, word ik volledig onder narcose gebracht. Wat een opluchting, geen pijn meer!

Om 18.39 uur wordt ons prinsesje Fiene geboren. Welkom op deze wereld lieve Fiene!

Facebook reacties

Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter

CommentLuv badge